Τους βλέπεις κάπου κρυμμένους μέσα στις μεγάλες φοιτητικές παρέες πίσω από τον καπνό και τις κούπες με τον γαλλικό. Είναι τα διάφορα τυπάκια που διαφέρουν, πολλές φορές με ακραίο τρόπο από τους υπόλοιπους αλλά είναι υπαρκτοί και κατά βάση τους αγαπάμε.
Η χαμηλή αυτοπεποίθηση επηρεάζει πολύ αρνητικά τη ζωή των γυναικών. Οι γυναίκες με χαμηλή αυτοπεποίθηση "περιθωριοποιούνται" και αισθάνονται ότι αδικούν τον εαυτό τους και τις δυνατότητές τους.
Σήμερα, Πέμπτη 21/3, στις 22:30 το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης παρουσιάζει το Welcome to the show- Η παλιά κληρονομιά του Παύλου Σιδηρόπουλου, των Αλέξης Πόνσε και Κώστας Πλιάκος.
Πρόκειται για ένα μουσικό ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους για τον Παύλο Σιδηρόπουλο και για τη μουσική του κληρονομιά. Ο Σιδηρόπουλος υπήρξε πρωτοπόρος για την εποχή του, ανήσυχο πνεύμα που πειραματίστηκε όχι μόνο σε ό,τι αφορά στη μουσική και στη σύνθεση, αλλά και στην ηθοποιία, στην ποίηση και στη συγγραφή. Συνεργάτες του, αλλά κυρίως καλλιτέχνες επίγονοί του, μιλούν για το πώς η μουσική του έφτασε στις μέρες μας και εξηγούν πόσο και γιατί επηρέασε τις επόμενες γενιές. Ανέκδοτες φωτογραφίες, ντοκουμέντα από συναυλίες και υλικό από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας εναλλάσσονται με τη μουσική και το λόγο.
Η ταινία προβάλλεται στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, στην αποθήκη Δ στο λιμάνι.
Το ντοκιμαντέρ αναμένεται να είναι sold out!
Η δεύτερη προβολή του είναι το Σάββατο 23/3 στις 20:00, στην ίδια αίθουσα.
Ο Στίβεν Σόντερμπεργκ εγκαταλείπει το σινεμά κι εμείς θυμόμαστε την τριλογία του με τον Τζορτζ, τον Μπραντ και τα άλλα τα παιδιά.
Με την αφορμή της εξόδου στις αίθουσες του φανταστικού θρίλερ “Παρενέργειες”, την τελευταία (αλλά στην πραγματικότητα όχι) ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ, αναζητούσαμε έναν ταιριαστό τρόπο για να τιμήσουμε στο ONEMAN αυτή την αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα καριέρα. Από πού πιάνεις όμως το έργο ενός σκηνοθέτη που έχει γυρίσει περισσότερες ταινίες από τα χρόνια καριέρας του, ακροβατώντας ανάμεσα στα είδη κι ανάμεσα στο mainstream και το ανεξάρτητο;
Είναι δύσκολο να προβλέψεις για τι θα θυμόμαστε εν τέλει έναν τόσο παράξενο, ανήσυχο, άνισο, αντισυμβατικό δημιουργό, αλλά για ένα πράγμα είμαστε πολύ σίγουροι: Η τριλογία του Ocean σημάδεψε όχι μόνο την καριέρα του (κι όλων των εμπλεκομένων) αλλά ξανάγραψε το τι εστί κινηματογραφικό σταριλίκι για τον 21ο αιώνα. Και το έκανε μέσα από μια κατεξοχήν αντρική ιστορία ωρίμανσης, φιλίας και -πάνω απ’όλα- χαβαλέ.
Αρκεί να δει κανείς τα στάδια.
11
To 2001 ο Σόντερμπεργκ είχε μόλις κερδίσει Όσκαρ Σκηνοθεσίας, είχε οδηγήσει τη Τζούλια Ρόμπερτς στο Α’ Γυναικείου Ρόλου, και γενικώς ήταν ό,τι πιο καυτό υπήρχε στο Χόλιγουντ εκείνη τη στιγμή. Κι επειδή ποτέ δε τον ενδιέφερε το κυνήγι κάποιας καλλιτεχνικής ‘ακεραιότητας’ ή ‘συνέχειας’ μέσα από το έργο του (αλλά “απλά ήθελα να γυρίζω ταινίες”), αντί να σκεφτεί προσεκτικά το επόμενο φιλμ του, να το καλοζυγίσει, να βρει οσκαρικό υλικό κλπ κλπ, έκανε κάτι πολύ καλύτερο για όλους μας:
Μάζεψε όλους τους φίλους του. Κι εκείνοι έφεραν τους δικούς τους. Βρήκαν μια παλιά, κουλ ταινία με τον Φρανκ Σινάτρα και τον Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ που τους άρεσε. Και είπαν να την ξαναγυρίσουν. Και να περάσουν ωραία. Και να περάσουμε όλοι ωραία.
Το “Ocean’s Eleven” ήταν το εμπορικό σινεμά στο απόγειό του, ωραίο, φαν, καλογυαλισμένο, καλογυρισμένο. Αν το κοιτάξουμε ευρύτερα, είναι ουσιαστικά η Στιγμή που εγκαθιδρύει την Χολιγουντιανή κυριαρχία του Τζορτζ και του Μπραντ ως πρίγκιπες της βιομηχανίας. Προφανώς κι οι δύο ήταν ως εκείνο το σημείο μεγάλα, εμπορικά ονόματα, όμως με τους “11” θεμελιώθηκε η ιδέα και το ίματζ τους ως cool bros, ως οι φοβεροί σταρ κολλητοί, που το Χόλιγουντ αγαπάει, ζηλεύει, σέβεται και θαυμάζει, όλα την ίδια στιγμή.
Για να το πούμε αλλιώς, αν μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Τζορτζ Κλούνεϊ κι ο Μπραντ Πιτ ήταν οι άντρες που ήθελαν οι γυναίκες, με το “11” έγιναν οι άντρες που ήθελαν να είναι οι άντρες (και η παρέα τους).
H πλοκή της ταινίας περνά σχεδόν σε δεύτερη μοίρα, γιατί καθώς ο Ντάνι Όσιαν κι οι 10 συνεργάτες του επιχειρούν να στήσουν τη μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία του Λας Βέγκας, αυτό που εντυπωσιάζει και μαγεύει είναι τελικά το κλίμα, οι πλάκες, ο Μπραντ Πιτ που συνεχώς μασουλάει, ο Ντον Τσιντλ και η φρικτή κόκνεϊ προφορά του, τα συνωμοτικά γέλια, το φλερτ του Τζορτζ Κλούνεϊ με την Τζούλια Ρόμπερτς, τα καζίνο, ο Έλβις, η παρέα που θριαμβεύει μέσα από μια διαδοχή απολαυστικών και χαλαρών, σα να μη συνέβη τίποτα, ανατροπών.
Το παρεϊστικο κλίμα δεν είναι απλά κάτι που προέκυψε τυχαία, είναι νευραλγικό μέρος της μυθολογίας της ταινίας, είναι μέρος του DNA της. Από τη χημεία τους στην οθόνη μέχρι τα μικρά ανεκδοτάκια εκτός αυτής: Έπαιξε όντως στην ταινία με αμοιβή $20 η Τζούλια Ρόμπερτς επειδή της έστειλε ο παλιόφιλος Τζορτζ ένα σημείωμα “έμαθα πως πλέον παίρνεις 20 για την κάθε ταινία”; Δεν έχει σημασία η αλήθεια, σημασία έχει ο μύθος! Τα credits κλείνουν με τη φράση “and introducing Julia Roberts as Tess”, ενισχύοντάς τον.
Το “Ocean’s Eleven” είναι ο θρίαμβος της κινηματογραφικής παλιοπαρέας με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν αδιανόητος στην εποχή των παραφουσκωμένων μπάτζετ, των υπερηρώων, των γιγάντιων franchise και του επαναπροσδιορισμού της έννοιας του σταρ. Είναι ένας A-list σκηνοθέτης που μάζεψε μισή ντουζίνα A-list ονόματα κι έκαναν μια εμπορική, αλλά κάθε άλλο παρά κυνική, εμπορική, A-list ταινία. Τι φανταστική συγκυρία;
12
Τόσο φανταστική που δε γινόταν να μην επαναληφθεί, κάτι που είναι το ίδιο το θέμα του σίκουελ που ακολούθησε 3 χρόνια μετά, το “Ocean’s Twelve”.
Η ταινία γενικά δεν τυχαίνει ιδιαίτερης αγάπης κι όντως σε ένα καθαρά πρώτο επίπεδο είναι πολύ μέτρια. Όλα βεβιασμένα κι επαναλαμβανόμενα, η κλασική ρουτίνα του σίκουελ που επαναλαμβάνει με 100% πιστότητα (ή βαρεμάρα ή ανασφάλεια ή κυνισμό) ένα προς ένα τα βήματα του πρωτύπου. (Το λέγαμε “Home Alone effect” αυτό κάποτε, τώρα ο όρος μπορεί να αντικατασταθεί κι από το “Hangover effect”.)
Όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο, στο πλαίσιο της τριλογίας κι όσα αντιπροσωπεύει για το Χόλιγουντ, τις παρέες και τους πρωταγωνιστές της, υπάρχει ένα πολύ σημαντικό στοιχείο: Η ταινία αυτή ξέρει πως είναι ένα άνευρο σίκουελ. Στις σκηνές που οδηγούν στο μάζεμα των ηρώων, τους έχουμε δει να βαριούνται κάοντας άλλα πράγματα. Στον Ντάνι, πλέον σπιτόγατος με την Τες, λείπει η παρέα. Στον Ράστι, πλέον ξενοδοχειάτορας, λείπει ο ενθουσιασμός της κομπίνας. Ο Σόντερμπεργκ, ο Τζορτζ, ο Μπραντ, όλα τα παιδιά, εχουν περάσει αυτά τα 3 χρόνια χτίζοντας ακόμα περισσότερο την καριέρα και το στάτους τους, όμως μας το λένε ξεκάθαρα: Βαριούνται, κάπως. Τους έχει λείψει η φάση, κάπως. Και γι’αυτό ξαναμαζεύονται.
Το “12” είναι γεμάτο από εσωτερικά αστειάκια, “γιατί ονομαζόμαστε οι 11 του Όσιαν”, ο Λάινους του Ματ Ντέιμον διαμαρτύρεται γιατί θέλει πιο κεντρικό ρόλο αυτή τη φορά (όσο πιο ξεκάθαρο αστείο για σταρ που ζητάνε περισσότερη ώρα στην οθόνη στα σίκουελ μπορώ να σκεφτώ) και κάποια στιγμή αργότερα η Τζούλια Ρόμπερτς φτάνει στο σημείο να παίζει τον εαυτό της. Η συγκεκριμένη σκηνή είναι χαζή, όμως τα δεδομένα είναι εκεί: To “12” είναι ένα σίκουελ πάνω όχι μόνο στο πώς είναι να γυρίζεις ένα σίκουελ, αλλά και πάνω στο πώς είναι να συνειδητοποιείς πως σου λείπει η παρέα σου και να τη μαζεύεις ξανά για να ζήσεις τις αξέχαστες στιγμές σας. Ξανά.
Η πλοκή της ταινίας, που θέλει τους 11 (συν την Τες = 12) να μαζεύονται ξανά για να ληστέψουν και πάλι κάτι καλά φυλαγμένο με τρόπο σχεδόν ίδιο με την προηγούμενη ταινία, είναι το απαραίτητο δεύτερο στάδιο στην διαδρομή της Παρέας. Αν η πρώτη ταινία ήταν ο ενθουσιασμός της επικής πρώτης φοράς, εκείνη η βραδιά ή χρονική περίοδος που πάντα θα θυμόμαστε ως “μαλάκα θυμάσαι ΤΟΤΕ;”, η δεύτερη ταινία είναι όλες οι φορές που -αναπόφευκτα- έχουμε προσπαθήσει να το ξαναζήσουμε, αναπαράγοντας συνθήκες, μέρη, πρόσωπα.
Είναι απλώς η ανθρώπινη φύση.
13
Και φυσικά όπως συμβαίνει με κάθε επικό διάστημα που έχεις συνδέσει με συγκεκριμένα άτομα και συγκεκριμένα μέρη, κάποτε έρχεται ένα τέλος. Ο Σόντερμπεργκ έχει πει πως θεωρεί το “Ocean’s Thirteen” την πιο ολοκληρωμένη από αυτές τις ταινίες, κι ενώ είναι λογικό ο καθένας να έχει τη δική του αγαπημένη, το σίγουρο είναι ότι αυτή η τρίτη και τελευταία είναι σίγουρα η πιο γλυκιά, η πιο ρομαντική, η πιο ανεπαίσθητα μελαγχολική.
Από το ίδιο της το σημείο εκκίνησης κιόλας: Αυτή τη φορά τα παλικάρια δε συγκεντρώνονται επειδή θέλουν να ξαναζήσουν τις επικές στιγμές. Αλλά επειδή ένας δικός τους έχει πληγωθεί. Ο Ρούμπεν βρίσκεται κατάκοιτος στο νοσοκομείο ύστερα από ένα επεισόδιο που είχε όταν ξεγελάστηκε κι έχασε τα πάντα από τον αδίστακτη ιδιοκτήτη καζίνο Γουίλι Μπανκ του Αλ Πατσίνο.
Η ταινία παρόλο που έχει τα ίδια γνώριμα πρόσωπα στα ίδια γνώριμα (αλλά αλλαγμένα) μέρη, μοιάζει διαφορετική αυτή τη φορά. Ο χαβαλές είναι πάντα εκεί, το κέφι, η λάμψη, το καζίνο, όλα. Όμως αν κοιτάξεις προσεκτικά θα το δεις. Στις μικρές στιγμές που μοιράζονται ο Ντάνι κι ο Ράστι, ο Τζορτζ κι ο Μπραντ. Όταν κάνουν έναν περίπατο, όταν συγκινούνται βλέποντας Όπρα, όταν βαστάνε τσίλιες, και μιλάνε για τη διαδρομή τους, για τις σχέσεις τους, για το τι θέλουν από τη ζωή τους.
Μιλάνε για το ότι μεγαλώνουν.
Οι γυναίκες τους έχουν μείνει πίσω, γιατί “δεν είναι δικός τους αυτός ο αγώνας” όπως λέει ο Ντάνι στην πρώτη σκηνή της ταινίας. Γιατί αυτή πρέπει να είναι η τελευταία επική νύχτα των αγοριών.
Η τελευταία αυτή αδερφική πράξη στήριξης από τον Ντάνι και τους 13 άντρες του επιστρέφει πίσω στην (πολύ) αρχή, στους παλιούς παρεϊστικους κώδικες στους οποίους βασίστηκε η ίδια η δημιουργία αυτής της νέας χολιγουντιανής rat pack. Αυτή η φορά είναι διαφορετική. Δεν είναι όπως κάθε φορά που μαζευόμαστε και βγαίνουμε με αυτόματο πιλότο επειδή ‘ε, μέσα θα κάτσουμε;’. Είναι η φορά που ένας από τους κολλητούς ρίχνει SOS, και λέει “απόψε πρέπει να βγούμε γιατί δε την παλεύω”, και μαζεύονται τα στρατεύματα και περνάμε την καλύτερή μας βραδιά από όλες επειδή οφείλουμε.
Στην καρδιά της ιστορίας, που αυτή τη φορά είναι πιο προσωπική, είναι εκδίκησης, βρίσκεται ένα ζήτημα τιμής, ρομαντικά, παλιομοδίτικα αντρικό. Που μας γυρίζει πίσω στην original Rat Pack του πρωτότυπου “Ocean’s 11”, στον Φρανκ Σινάτρα, τον Σάμι Ντέιβις Τζούνιορ, τον Ντιν Μάρτιν. Τα πάντα συμβαίνουν επειδή ο Γουίλι Μπανκ πρόδωσε τον άγραφο νόμο που διέπει όλους αυτούς του παλιούς αντρικούς δεσμούς. “Έχεις κάνει χειραψία με τον Φρανκ Σινάτρα,” του λέει ο Ρούμπεν του Έλιοτ Γκουλντ στην αρχή του φιλμ. “Όσοι έχουμε κάνει χειραψία με τον Σινάτρα δεν προδίδουμε ο ένας τον άλλον.”
Στο “13” επιστρέφουν λίγο-πολύ οι πάντες (πλην των Ρόμπερτς και Ζέτα-Τζόουνς), το κόλπο είναι μεγαλύτερο και πολυπλοκότερο από ποτέ και αν και η αύρα του ‘ζητήματος τιμής’ δεν φεύγει ποτέ, το φιλμ ταυτόχρονα είναι σταθερά πάρα πολύ διασκεδαστικό, ανατρεπτικό και λουσάτο. Στο τέλος οι ήρωες αποχωρούν θριαμβευτές ατενίζοντας τη νυχτερινό Λας Βέγκας. “Δεν σεβάστηκες τη χειραψία με τον Σινάτρα,” είναι τα λόγια που σφραγίζουν τη νίκη των 13 του Όσιαν επί του Μπανκ.
Την επόμενη, στο αεροδρόμιο, ο Ντάνι κι ο Ράστι, ο Τζορτζ κι ο Μπραντ, μένουν τελευταίοι στην αναμονή του αεροδρομίου. Δε λένε πάρα πολλά, αλλά έτσι κι αλλιώς οι φίλοι δε χρειάζεται να λένε πάρα πολλά. “Θα σε δω όταν θα σε δω,” αποχαιρετά τελικά ο Όσιαν. Ο Ράστι χαμογελά και του δίνει μια συμβουλή για τη σιλουέτα του. “Άραξε,” είναι τα τελευταία λόγια του Ντάνι. “Κάνε δυο παιδιά.”
Το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ξεκινάει την Παρασκευή 15/3 με την "Πρώτη θέση" της Bess Kargman. Το ντοκιμαντέρ πλαισιώνει την προετοιμασία έξι νέων χορευτών για έναν από τους πιο σημαντικούς παγκόσμιους διαγωνισμούς μπαλέτου.
Η νεαρή Αμερικανίδα σκηνοθέτης θα μας χαρίσει μέσα από το πρώτο ντοκιμαντέρ του Φεστιβάλ σκηνές γεμάτες αισιοδοξία και χορό.
Οι 58 ταινίες-ντοκιμαντέρ που θα ακολουθήσουν καθ όλη την διάρκεια του ΦΝΘ, 15-24 Μαρτίου, θα αντιπροσωπεύουν διάφορες θεματικές ενότητες όπως κρίση, social media, καλλιτεχνικές διαδρομές και φύση.
Πιο συγκεκριμένα...
Συνέπειες της κρίσης
"Στο λύκο" Χριστίνας Κουτσοσπύρου και Αράν Χιούζ
"Living in Interesting Times" Μάσιμο Πιτσοκάρο και Ελισάβετ Λαλουδάκη
"Ομορφιές και δυσκολίες (Μίτσιγκαν)" Κίμωνας Τσακίρης
"Άπληστον κέρδος" Γιάννη Καρυπίδη
"Εξάντας: Ο θησαυρός της Κασσάνδρας" Γιώργου Αυγερόπουλου
Επιστροφή στη φύση
"Εργαστήρι αιώνων" Βαγγέλη Ευθυμίου
"Οι αθάνατοι στο νοτιότερο άκρο της Ευρώπης", Γιώργου Μουστάκη και Νίκου Labot
"Little Land", του Νίκου Νταγιαντά
"Σκάπετα", του Μένιου Καραγιάννη
"Το παλατάκι των Αορίων", του Βασίλη Παναγιωτακόπουλου
Καλλιτεχνικές διαδρομές
"OST-Original Soundtrack", του Φάνη Λογοθέτη
"Το κλεμμένο μας τσίρκο", των Χρήστου Πανάγου και Κώστα Μακρινού
"Μουσικό χωριό", του Ανδρέα Σιαδήμα
"Camino musical: 9 dias musica galega", Ευηρούλας Δούρου
"Black Box", του Γεράσιμου Ρήγα
"Φωνές από το υπόγειο", του Γιάννη Χαριτίδη
"Οπτική γωνία: Photoville", του Νίκου Πανουτσόπουλου
Μετανάστευση
"Με την ψυχή στο στόμα", της Κυριακής Μάλαμα
"Η αλησμόνητος Αρετσού Κωνσταντινουπόλεως", του Γρηγόρη Οικονομίδη
"Ταξισυνειδησία – Η άγνωστη ιστορία του ελληνικού ριζοσπαστισμού", του Κώστα Βάκκα
"Μια τυχαία συνάντηση", του Σπύρου Αμοιρόπουλου
"Roughcut", της Ελιάνας Αμπραβανέλ
Ιστορική μνήμη
"Νεοναζί, το ολοκαύτωμα της μνήμης", του Στέλιου Κούλογλου
"Ενθύμιον Θεσσαλονίκης", του Γιώργου Μπότσου
"Γράμμος, το βουνό της ήττας", της Γιάννας Ευαγγελίδου
"Το χρονικό μιας καταστροφής", των Χρύσας Τζελέπη και Άκη Κερσανίδη
"Τραντέλλενοι" του Ηλία Ιωσηφίδη
"Οι δρόμοι έχουν τη δική τους ιστορία-Οδός Πειραιώς", του Λεωνίδα Βαρδαρού
Ζητήματα πολιτικής
"Δημοκρατία, ο δρόμος του σταυρού", του Μάρκου Γκαστίν
"Ένα βήμα μπροστά", του Δημήτρη Αθυρίδη
"Ελεύθεροι χαρταετοί", του Διαμαντή Παπαδόπουλου.
Πορτραίτα
"Μια ζωή σαν σινεμά-Ντίνος Κατσουρίδης", της Ισαβέλλας Μαυράκη
"Anaparastasis: Η ζωή και το έργο του Γιάννη Χρήστου (1926-1970)", του Κωνσταντίνου Ζουλιάτη
"Κατερίνα Γώγου-Για την αποκατάσταση του μαύρου", του Αντώνη Μποσκοΐτη
"Σταύρος Κουγιουμτζής «Μια καληνύχτα πες μου»", του Τηλέμαχου Κοεμτζόπουλου
"Welcome to the Show (Η μουσική κληρονομιά του Παύλου Σιδηρόπουλου)", των Αλέξη Πόνσε και Κώστα Πλιάκου
"Οπτική γωνία: Ο ξένος – Γιώργος Δεπόλλας", του Σταύρου Ψυλλάκη
"Άννα Βιχ – Φωτογράφος", του Σταύρου Καπλανίδη
"Μια μέρα από τη ζωή του Θάνου Λίποβατς", του Παναγιώτη Κράββαρη
"Συναντήσεις με αξιοσημείωτους ανθρώπους: Έξω από τα δόντια", του Μενέλαου Καραμαγγιώλη
"Ες αύριον τα σπουδαία: Πορτραίτα του αύριο «Δημήτρης Καρατζάς»", της Κλεώνης Φλέσσα
Σύγχρονοι ήρωες
"Δημήτρης Παπαδούλης-Το πολλαπλό δώρο", της Στέλλας Αλισάνογλου
"Ες αύριον τα σπουδαία: Μια μικρή άγνωστη μαθήτρια", του Μιχάλη Λυκούδη
"Celtman", του Τζώρτζη Γρηγοράκη
"Ιχνηλατώντας: ο φάρος του κόσμου", των Κατερίνας Καραγιάννη και Δημήτρη Κιτσικούδη
"Seeds of Hope", του Γιώργου Γιούλη
Έφηβοι και social media
"School-tube", του Λευτέρη Χαρίτου
"Ακολούθησέ με. Εξερευνώντας το twitter", του Μανώλη Ανδριωτάκη.
Ανθρώπινες ιστορίες
"Ο μανάβης", του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου
"Αθηνά εκ του μηδενός", του Φοίβου Κοντογιάννη
"Μαρί Ναξάκη, η τέχνη της σφακιανής δεσιάς", των Κώστα Νταντινάκη και Μαρίας Γερακάκη
"They Glow in the Dark", του Παναγιώτη Ευαγγελίδη
"Food for Love", της Μαριάννας Οικονόμου
"Από κάτω χαμηλά", των Χριστίνας Πιτούλη και Μιγκέλ Ιλάρι
"Hippie-Hippie Matala! Matala!", του Γιώργου Βαρελά
"Πρωΐ" του Δημήτρη Βρακά
"Σπουδή μνήμης", της Τάνιας Χατζηγεωργίου
"Το μασάζ", της Λάρα Κρίστεν.
Τα εκπληκτικότερα κινηματογραφικά stunts όλων των εποχών
Είναι η κινηματογραφική μαγεία των μοναδικών αυτών «ακροβατικών» που μας αφήνει με τα στόματα ανοιχτά, βάζοντας τα φιλμ αυτομάτως στην καρδιά μας!
Για να επιτευχθούν φυσικά οι ακραία επικίνδυνες αυτές σκηνές επιστρατεύονται μια σειρά από πεπειραμένους κασκαντέρ, που αψηφούν τον κίνδυνο για να μας δώσουν τη συγκίνηση που αναζητούμε από μια καλή περιπέτεια.
Ας δούμε λοιπόν μια σειρά από αξιομνημόνευτα «ζογκλερικά» που έχουν σημαδέψει την κινηματογραφική ιστορία, γινόμενα τα σήματα-κατατεθέν των ταινιών που τα φιλοξένησαν... «Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία»: Άλμα στο τανκ
Κασκαντέρ: Vic Armstrong (το stunt ξεκινά στο 6:40)
Για να το καταφέρει, ο γνωστός κασκαντέρ Vic Armstrong έπρεπε να συνυπολογίσει την αλτικότητα του αλόγου του και την ταχύτητα κίνησης του άρματος μάχης. Την ώρα της εκτέλεσης μάλιστα ο Vic συνειδητοποίησε ότι είχε χρονομετρήσει λάθος το άλμα του, προλαβαίνοντας στο «τσακ» το όχημα...
«Τζέιμς Μποντ - Goldeneye»: Bungee jumping από το φράγμα
Κασκαντέρ: Wayne Michaels
Το άλμα από το δυσθεώρητο ύψος των 220 μέτρων ήταν το ψηλότερο bungee jumping του καιρού του από σταθερή δομή, με τον κασκαντέρ να το καταφέρνει με την πρώτη! Έκτοτε, οι παθιασμένοι με την αδρεναλίνη αναζητούν την ίδια ακριβώς εμπειρία, που τους προσφέρει απλόχερα το Verzasca Dam της Ελβετίας...
Πολυάριθμες πρόβες για το πανδύσκολο stunt, που χρειάστηκε ιδιαίτερα επίπονη προετοιμασία, έγιναν σε κτίριο της Πράγας, πριν το δοκιμάσει ο Τομ Κρουζ στον 830 μέτρων ουρανοξύστη του Ντουμπάι! Πέρα από τον ανθρώπινο άθλο που χρειάστηκε, είναι εντυπωσιακό ότι επιχειρήθηκε από τον ίδιο τον ηθοποιό και όχι από κάποιον έμπειρο κασκαντέρ. Ο Τομ Κρουζ σκαρφαλώνει στον 147 όροφο του πύργου, με τους ειδικούς των ψηφιακών εφέ να τρέχουν κατόπιν να σβήσουν τα σχοινιά που τον στήριζαν...
«Speed»: Άλμα λεωφορείου
Κασκαντέρ: Jophery Brown
Λίγο πριν δοθεί στην κυκλοφορία, το ολοκαίνουριο κομμάτι αυτοκινητόδρομου του Λος Άντζελες φιλοξένησε το μαγικό αυτό μηχανοκίνητο ακροβατικό. Παίρνοντας φόρα από διαδρομή ενός μιλίου, το λεωφορείο άγγιξε τα 110 χλμ/ώρα στην είσοδο της ράμπας για να εκτελέσει το άλμα των 33 μέτρων. Το stunt χρειάστηκε μάλιστα και δεύτερη απόπειρα, μιας και στην πρώτη προσγειώθηκε ιδιαίτερα ομαλά το λεωφορείο!
«Police Story»: Γλίστρα στον στύλο
Κασκαντέρ: Τσάκι Τσαν
Ο ιδιαίτερα γνωστός για την εκτέλεση επικίνδυνων stunts ηθοποιός πηδά από τον τελευταίο όροφο ενός εμπορικού κέντρου, γλιστρά στον στύλο για μπόλικους ορόφους, παρασύροντας στην πτώση του φώτα και λαμπιόνια, για να προσγειωθεί πάνω σε τζαμένια επιφάνεια. Ο Τσάκι Τσαν έπαθε μάλιστα εγκαύματα δευτέρου βαθμού, ενώ τραυματίστηκε και στην πλάτη, εξαρθρώνοντας τη λεκάνη του...
«Εξολοθρευτής 2 - Η Μέρα της Κρίσης»: Άλμα με μοτοσικλέτα
Κασκαντέρ: Peter Kent (το stunt ξεκινά στο 1:56)
Ο Peter Kent, που ντουμπλάρει μόνιμα τον Σβαρτσενέγκερ στις επικίνδυνες σκηνές, εκτέλεσε το πασίγνωστο ακροβατικό, που θα γινόταν σήμα-κατατεθέν της ταινίας. Άστα λα βίστα, μπέιμπι...
«Τζέιμς Μποντ - Η κατάσκοπος που με Αγάπησε»: Άλμα με σκι
Κασκαντέρ: Rick Sylvester
Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας, ο Μποντ ξεφεύγει από την καταδίωξη κάνοντας σκι μέχρι την άκρη του γκρεμού, πηδά σε ελεύθερη πτώση, για να ανοίξει κατόπιν το αλεξίπτωτο με τη βρετανική σημαία και να διαφύγει μια και καλή. Το stunt έλαβε χώρα στο βουνό Asgard του Καναδά, με τον Rick Sylvester να βγάζει τα πέδιλά του τη στιγμή ακριβώς που άνοιξε το αλεξίπτωτο, που λίγο έλειψε να το έσκιζαν οδηγώντας στην ολοκληρωτική καταστροφή...
«Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού»: Σκηνή φορτηγού
Το χαρακτηριστικότερο stunt της θρυλικής ταινίας χρειάστηκε μνημειώδη προετοιμασία για να εκτελεστεί. Απαίτησε μάλιστα και την προσωπική εμπλοκή του Χάρισον Φορντ, με τα κοντινά πλάνα στο πονεμένο πρόσωπό του να είναι ολότελα αληθινά: ο δημοφιλής ηθοποιός μελάνιασε αρκετά για να εκτελέσει το δικό του μέρος, σπάζοντας και μερικά πλευρά...
Τελικά το πιο υπερτιμημένο στοιχείο όταν μιλάμε για τα Όσκαρ είναι οι ίδιες οι ταινίες. Μετράνε τα ονόματα, η θεματολογία, ο διανομέας, η προώθηση. Ε, και κάπως το να στηρίζεται το τελικό προϊόν, αλλά μέεεχρι να φτάσουμε να το δούμε, κανείς δε μας εμποδίζει να κάνουμε εικασίες.
Στην κατηγορία της καλύτερης σκηνοθεσίας είναι που συνήθως μετράμε τις περισσότερες πληγές. Κοιτάς πάντα τέτοια εποχή το πρόγραμμα για τη νέα χρονιά, και κάπου ανάμεσα σε βιογραφίες, μεγάλα καστ σε χλιαρές υπερπαραγωγές και οσκαρικούς κράχτες, βρίσκεις νέες δουλειές από συναρπαστικούς σκηνοθέτες. Και κάθε φορά την πατάς και πιστεύεις πως φέτος θα είναι η χρονιά τους, αλλά φίλε μου, οι Αρονόσφκι και οι Πολ Τόμας Άντερσον συνήθως μένουν στην απέξω.
Τα λέμε όλα αυτά γιατί φέτος έχουμε νέα ταινία από τον Στιβ Μακουίν του “Shame” (το δράμα σκλαβιάς “Twelve Years a Slave”), τον Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν του “Drive” (τη βίαιη περιπέτεια “Only God Forgives” με τον Ράιαν Γκόσλινγκ) και τον Αλφόνσο Κουαρόν του “Children of Men” (με το sci-fi 3D δράμα “Gravity”). Αλλά μην σοκαριστείς αν αντί για όλους αυτούς δεις στην πεντάδα τον Ρον Χάουαρντ. Αλλά ας πιάσουμε τα σιγουράκια πρώτα.
Στην πεντάδα θα έχουμε τον Τζορτζ Κλούνεϊ, που γενικά η Ακαδημία δεν χάνει ευκαιρίες να προτείνει/βραβεύει. Φέτος γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο “Monuments Man”, ταινία εποχής για μια ομάδα που έχει στόχο να σώσει έργα τέχνης πριν αυτά χαθούν για πάντα στις φλόγες των Ναζί στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παίζουν ακόμα Κέιτ Μπλάνσετ, Ματ Ντέιμον, Ζαν Ντιζαρντάν και Μπιλ Μάρεϊ, βγαίνει στις 18 Δεκεμβρίου, γενικά ρίχτε το ένα στοιχηματάκι από τώρα, αξίζει το ρίσκο.
Οι αδερφοί Κοέν πήραν ένα ασυνήθιστα μεγάλο διάλειμμα και επιστρέφουν με μια ταινία για τη φολκ σκηνή των ‘60s, “Inside Llewyn Davis”. Είναι αγαπημένοι της Ακαδημίας, μετρήστε τους. Μέσα κι ο Σκορσέζε που είναι ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε αυτόματη υποψηφιότητα, με το δράμα (βασισμένο σε αληθινά περιστατικά) “The Wolf of Wall Street”. Επίκαιρος Μάρτι; Σιγά μην τον αρνηθούν.
Ο Χάρβεϊ Γουάινστϊν έχει πολύ πράμα φέτος κι είναι δύσκολο να ξέρουμε από τώρα ποιο από όλα θα αποδειχτεί μεγάλο του οσκαρικό χαρτί. Αλλά αν είναι να πάρουμε τώρα κάτι θα είναι το “August Osage County” απλώς και μόνο επειδή ακούγεται απίστευτα βαρετό: Μια μεγάλη οικογένεια στην Οκλαχόμα κι οι περίπλοκοι δεσμοί της. ΔΕ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑ. Αλλά δεν είναι μόνο ο Χάρβεϊ, δες καστ: Μέριλ Στριπ, Τζούλια Ρόμπερτς, Κρις Κούπερ, Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, Άμπιγκεϊλ Μπρέσλιν, Κρις Κούπερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζουλιέτ Λιούις. Σκηνοθετεί ο Τζον Γουέλς (παραγωγός της “Δυτικής Πτέρυγας”).
Την τελευταία θέση, του Ρον Χάουαρντ που λέγαμε, μπορεί όντως να την πάρει ο Ρον Χάουαρντ. Έχει σκηνοθετήσει το βιογραφικό δράμα Φόρμουλα 1 “Rush” πάνω σε σενάριο του Πίτερ Μόργκαν (“Η Βασίλισσα”). Αλλά θα κάνουμε την αφελή πρόβλεψη πως ήρθε η ώρα για την Ακαδημία να βάλει στον χωρό των Όσκαρ τον Αλφόνσο Κουαρόν, ο οποίος δεν έχει κάνει λιγότερο από ‘τέσσερα αστεράκια’ ταινία στην καριέρα του, και που με το “Gravity” (Σάντρα Μπούλοκ, Τζορτζ Κλούνεϊ, 3D, sci-fi αναζήτηση) μπορεί να γεμίσει τη θέση που όλο και κάθε φορά υπάρχει σε αυτή την πεντάδα για πιο σεβάσμιους auteurs χωρίς ελπίδα για νίκη (Χάνεκε, Μάλικ, κλπ).
A’ Αντρικός Ρόλος
Στο "The Wolf Of Wall Street" τον Λύκο του τίτλου παίζει ο Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και ΟΚ, δεν ξέρω εσείς πώς το βλέπετε αλλά έφτασε πια ο καιρός να συμβεί αυτό το πράγμα για τον ΝτιΚάπριο. Μέσα. Μεγάλο ερωτηματικό ο Τομ Χανκς, που παίζει τον Γουόλτ Ντίσνεϊ στο "Saving Mr. Banks", κάτι που μπορεί να έχει αποτέλεσμα τον δις βραβευμένο ηθοποιό να επστρέφει στις παλιές του δόξες, ή να γίνει το φετινό Άντονι-Χόπκινς-στο-ρόλο-του-Χίτσκοκ. Το γλυκοκοιτάζουμε το δεύτερο ως πιθανότητα, αλλά διάολε, είναι ο Τομ Χανκς στο ρόλο του Γουόλτ Ντίσνεϊ.
Ο πιο κραυγαλέα οσκαρικός ρόλος βέβαια είναι του Μάθιου Μακόναχι στο “Dallas Buyers’ Club”, ο οποίος εδώ τικάρει σχεδόν κάθε πιθανό κουτάκι. Έχασε υπερβολικά πολλά κιλά. Παίζει αληθινό πρόσωπο. Παίζει άρρωστο. (Έναν άντρα που θα διαγνωστεί με AIDS αλλά αντί για 6 μήνες θα ζήσει ακόμα 6 χρόνια.) Είχε και φανταστική χρονιά φέτος, θα νιώσουν πως κάτι του χρωστάνε. Ισχύει.
Από πιο φρέσκα πρόσωπα, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στο ρόλο του Τζούλιαν Ασάντζ στο “The Fifth Estate” μοιάζει εντελώς Οσκαρική περίπτωση, ενώ το ότι σκηνοθετεί ο Μπιλ Κόντον (βραβευμένος για το “Σικάγο”) κάνει την ταινία να φάινεται ακόμα καλύτερη περίπτωση.
Τέλος, επειδή η κατηγορία απλά δε γίνεται να γεμίσει με ηθοποιούς που υποδύονται αληθινά προσωπα, θα ποντάραμε στον Στιβ Καρέλ για την έκπληξη της 5ης υποψηφιότητας. Στο "The Way Way Back" πρωταγωνιστεί στην feelgood indie κομεντί του Σάντανς που αγοράστηκε από την Fox Searchlight και που θα γεμίσει το ρόλο της φετινής ‘χαριτωμένης μικρής ταινιούλας που τσιμπάει αναπάντεχα 5 μεγάλες υποψηφιότητες’.
Α’ Γυναικείος Ρόλος
Και τώρα περνάμε στο βραβείο Μέριλ Στριπ. Η Μέριλ Στριπ φέτος πρωταγωνιστεί στο "August Osage County", μια ταινία που παίζει το μισό Χόλιγουντ κι έχει διανομή Χάρβεϊ. Ακούμε ότι στα στοιχηματζίδικα της Ασίας έχει ήδη κλειδώσει το στοίχημα. Όσο για την κάτοχο: Υποθέτω πως είναι δύσκολο να μην προτείνεις την Τζένιφερ Λόρενς αν είσαι η Ακαδημια. Παίζει πάλι σε ταινία του Ντέιιντ Ο’ Ράσελ, υποτίθεται αυτή τη φορά πιο δραματικό φιλμ και ρόλος.
Το “The Disappearance of Eleanor Rigby” είναι ένα πολύ ενδιαφέρον δίπτυχο, η ιστορία ενός ζευγαρίου όπως την αφηγείται ο άντρας και η γυναίκα, ο καθένας σε μία ταινία. Γιατί όχι. “Εκείνη” είναι η Τζέσικα Τσαστέιν, που έχει μόνο φίλους και θαυμαστές (στην Ακαδημία και στη βιομηχανία γενικότερα) και ακούγεται σαν εντυπωσιακός ρόλος που θα μπορούσε να της δώσει Όσκαρ.
Αν αγαπήσει η Ακαδημία το "Inside Llewyn Davis" των Κοέν (και γιατί να μην), τότε η Κάρεϊ Μάλιγκαν δε θα ήταν παράλογο να κάνει μια επιστροφή στις υποψηφιότητες. Έχει κάνει φανταστική καριέρα μετά την υποψηφιότητα που την ανέδειξε με το “Μια Κάποια Εκπαίδευση” και αργά ή γρήγορα θα πρέπει να λάβει το μπράβο. Από την άλλη η βράβευση της Μπούλοκ μοιάζει με ένα κάποιο αστειάκι, και η συμμετοχή της στο καλλιτεχνικό sci-fi “Gravity” ίσως θα είναι η σπάνια ευκαιρία της Ακαδημίας να πει, ουσιαστικά “ΝΑ! ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΓΑΜΕ.” Είναι για αστροναύτες χαμένους, παρατημένους στο διάστημα, οπότε ακούγεται και ρόλος με ψωμί.
Καλύτερη Ταινία
Οπωσδήποτε το "August Osage County". Σημαντικό καστ, Χάρβεϊ, διασκευή από έργο βραβευμένο με Τόνι και δημιουργό με Πούλιτζερ, εντάξει, εύκολο. "The Wolf Of Wall Street" του Σκορσέζε, λόγω θέματος, σκηνοθέτη, καστ. Η Ακαδημία οπωσδήποτε θελει να προτείνει ταινίες που μιλάνε για το σήμερα, έστω κι αν τελικά συνήθως τις αφήνει με άδεια χέρια. “The Monuments Men”: Κλούνεϊ. Μπλάνσετ. Ντέιμον. Κακοί Ναζί. Εμψυχωτικός ρόλος της τέχνης. Θα πρέπει να βγει εντελώς βλακεία για να χάσει τις βασικές υποψηφιότητες.
Η ‘60s φολκ δραμεντί "Inside Llewyn Davis" των Κοέν, με Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζον Γκούντμαν και Τζάστιν Τίμερλεϊκ να εμφανίζονται στο καστ. Η μόνη φορά τα τελευταία πολλά χρόνια που οι Κοέν δε βρέθηκαν εδώ με ταινία τους ήταν με το αποφασιστικά φαρσικό “Burn After Reading”. Οπότε μέσα. Η θέση της χαριτωμένης Σαντανς-ιάς που σπρώχνει η Fox Searchlight θα είναι το "The Way Way Back", που αποτελεί σκηνοθετικό ντεμπούτο για τους βραβευμένους με Όσκαρ σεναριογράφους των “Απογόνων” του Αλεξάντερ Πέιν.
Αυτή θα ήταν η 5άδα, αλλά εφόσον έχουμε κι άλλες θέσεις ας υποθέσουμε ποιες ακόμα ταινίες θα παθιάσουν πάρα πολύ, αρκετούς ψηφοφόρους ώστε να πάρουν πολλές πρωτιές σε ψηφοδέλτια. Σίγουρα, το “Gravity” του Κουαρόν. Αστροναύτες, άπειρο του διαστήματος, 3D, Κλούνεϊ, Μπούλοκ, φημισμένος σκηνοθέτης, ταινία που ετοιμάζεται πολύ καιρό χτίζοντας ένα μικρό θρύλο.
Η νέα ταινία του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ επίσης θα στριμωχτεί στην κατηγορία. Μετά και το “Silver Linings Playbook” είναι εμφανές πως ο σκηνοθέτης έχει στήριξη στην Ακαδημία, κι αυτό θα φανεί ξανά. Η νέα του ταινία θα είναι ένα χιουμοριστικό κατασκοπικό δράμα, για μια ομάδα FBI που προσλαμβάνει δυο απατεώνες για να βοηθήσουν σε μια υπόθεση. Το “Fifth Estate” του Μπιλ Κόντον είναι καυτό σαν θέμα (wikileaks!) και έχει από πίσω το οσκαρικό παλμαρέ του σκηνοθέτη του. Γερό στοίχημα.
Και... αυτά. 8 ταινίες. Φυσικά σύντομα έρχονται οι Κάννες από όπου κάθε χρόνο όλο και κάτι οσκαρικό ξεπετάγεται, οπότε σύντομα θα αρχίσουν να εμφανίζονται ταινίες που θα ακυρώνουν την παραπάνω λίστα. Ίσως.
Έπεσε τυχαία στα χέρια μου πριν ένα μήνα και μπορώ να πω πως πέρασα 6 χαμογελαστά λεπτά παρακολουθώντας με προσοχή αν και πως ο λεγόμενος "paperman" θα καταφέρει να ξανασυναντήσει τον έρωτα του.
Ο λόγος για το μικρό μήκους φιλμ κινουμένων σχεδίων της Disney που αφού κέρδισε τις καρδιές μικρών και μεγάλων, κατάφερε να κερδίσει και το Oscar "Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους (Animation)" στην προχθεσινή βραδιά.
Ο Τζον Καρς, υπεύθυνος animation σε ταινίες της Pixar, δημιούργησε ένα εκπληκτικό πάντρεμα μεταξύ μιας ιστορίας αγάπης και μια ρετρό εικόνας. Όπως ο ίδιος δήλωσε, η ιδέα του βασίστηκε πάνω στο εξής σκεπτικό: «Γιατί πρέπει να αφήσουμε τις ζωγραφιές να ξεχαστούν; Γιατί δεν μπορούμε να τις φέρουμε στο προσκήνιο και να κυριαρχήσουν στην εικόνα; Υπάρχει κάποιος τρόπος που δεν έχουμε σκεφτεί ακόμη, ώστε το computer animation μπορεί να ακολουθήσει το παραδοσιακό animation;»
Το αποτέλεσμα; Μαγικό...
Δείτε ολόκληρο το video εδώ
Πώς βλέπει ο Σύλλας Τζουμέρκας την τρανσέξουαλ «Στρέλλα» του Πάνου Κούτρα;
Τι έχει να πει ο Γιάννης Σακαρίδης για τις «Αλπεις», άλλη μια ακραία εκδοχή του ιδιότυπου λανθιμικού σύμπαντος; Τι σηματοδοτεί για τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο το «Σπιρτόκουτο» του τολμηρού Γιάννη Οικονομίδη;
Οι Ελληνες σκηνοθέτες δεν συνηθίζουν να μιλάνε δημόσια για ταινίες συναδέλφων τους. Ομως, τα πράγματα στο ελληνικό σινεμά έχουν αλλάξει τελευταία. Ποιος να περίμενε αυτό το μπαμ στο ελληνικό σινεμά, αυτήν τη θριαμβευτική πορεία στα μεγάλα ξένα φεστιβάλ, και μάλιστα σε εποχές όπου ο πολιτισμός θεωρείται πολυτέλεια.
Ηταν ζήτημα χρόνου το Megaron Plus να σκύψει (και) πάνω στο φαινόμενο του νέου ελληνικού σινεμά. Ετσι, την ερχόμενη Πέμπτη 7 Μαρτίου το Μέγαρο Μουσικής θα γεμίσει με μερικούς από τους πιο ταλαντούχους νέους κινηματογραφιστές μας: πρωτοεμφανιζόμενοι στη συντριπτική τους πλειονότητα σκηνοθέτες που τα τελευταία 2-3 χρόνια συμμετείχαν (ή και βραβεύτηκαν) σε σημαντικά φεστιβάλ.
Η εκδήλωση (με ελεύθερη είσοδο) θα έχει τίτλο «Ελληνικό σινεμά: ρεύμα με ορίζοντα ή εφήμερη μόδα;», και οι δύο εμπνευστές και συντονιστές της, οι κινηματογραφικοί συντάκτες Γιάννης Ζουμπουλάκης και Ευάννα Βενάρδου, είχαν μια πρωτότυπη ιδέα: καθένας από τους οκτώ συμμετέχοντες θα μιλήσει για το σινεμά, με έναυσμα όχι τις δικές του ταινίες αλλά το έργο ενός συναδέλφου τους!
Αναδεικνύοντας μ' αυτόν τον πρωτότυπο τρόπο τη θεματική και αισθητική ποικιλομορφία του σύγχρονου (αντάρτικου) ελληνικού κινηματογράφου και τα ετερόκλιτα στοιχεία που τον συνιστούν: ο ακραίος ερωτισμός, η αποδόμηση της «ιερής» ελληνικής οικογένειας, το focus στην Αθήνα της κρίσης και του Αλέξη Γρηγορόπουλου, μια παραδοξότητα και ακρότητα στη θεματολογία, το στιλιζάρισμα, αλλά και μια συχνά αποστασιοποιημένη ματιά.
Ετσι, η Ελίνα Ψύκου, η γυναίκα της παρέας (άρτι αφιχθείσα από το Φεστιβάλ Βερολίνου), επέλεξε να μιλήσει για το «Ροζ» του Αλέξανδρου Βούλγαρη, ο Γιώργος Γεωργόπουλος για το «Attenberg» της Αθηνάς Τσαγγάρη και ο Ηλίας Δημητρίου για τον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη.
Το κινηματογραφικό «μενού» περιλαμβάνει και δύο μικρού μήκους ταινίες: τους «Τίτλους τέλους» του Γιώργου Ζώη, που βραβεύτηκε στο τελευταίο Φεστιβάλ της Βενετίας, και το «Χαμομήλι» του Νεριτάν Ζιντζιρία που σάρωσε τα βραβεία στο φετινό φεστιβάλ Δράμας και στις Νύχτες Πρεμιέρας. Θα μιλήσουν κι αυτοί για τις ταινίες που τους κεντρίζουν: ο Ζώης για το σινεμά της Εύας Στεφανή και ο Ζιντζιρία για την «Κόρη» του Θάνου Αναστόπουλου (που επίσης προβλήθηκε στο Βερολίνο).
Η συζήτηση με το κοινό θα επιχειρήσει να απαντήσει σ' ένα απλό ερώτημα: μπορούμε πράγματι να μιλάμε για ένα «νέο ελληνικό κύμα», μια νέα εθνική σχολή; 'Η απλώς για μια ευτυχή σύμπτωση τη στιγμή που η χώρα μας βρίσκεται στο διεθνές επίκεντρο για όλους τους λάθος λόγους;
Ενα είναι σίγουρο: οι άνθρωποι αυτοί πήραν τους φίλους τους και μια κάμερα στο χέρι και γύρισαν αυτό που τους καίει, εδώ και τώρα.
Το <<
Argo >> , με σκηνοθεσία του Ben Affleck και με τον ίδιο σε
πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν η ταινία που κυριολεκτικά φέτος στην 85η
απονομή των Όσκαρ έκλεψε τις εντυπώσεις. Λίγο το περιεχόμενό του αλλά
και λίγο η πρωτότυπη μορφή παράδοσης του βραβείου από την Μισέλ Ομπάμα
σε απευθείας σύνδεση με το Λευκό Οίκο ήταν αρκετά για να δημιουργηθούν
διάφορες υποψίες σχετικά με πολιτικά κίνητρα που κρύβονταν πίσω από τη
βράβευση αυτή.
Τα πρακτορεία Mehr and Fars τόνισαν πως η πολιτική διάσταση της βράβευσηςαποκαλύφθηκε
όταν η Μισέλ Ομπάμα παρουσίασε το συγκεκριμένο βραβείο και ανακοίνωσε
τον νικητή. Τα δύο πρακτορεία αναρωτιούνται γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει
συμβεί ποτέ σε προηγούμενες τελετές και «συνέβη μόνο όταν μια
αντι-ιρανική ταινία βραβεύεται».
Το πρακτορείο ISNA παρατηρεί με ειρωνεία πως η βράβευση της ταινίας και
η παρουσία της Μισέλ Ομπάμα «δείχνουν πως τα κριτήρια των Όσκαρ είναι
απολύτως μη πολιτικά».
«Η ταινία δεν άξιζε ούτε από καλλιτεχνική, αλλά ούτε και από τεχνική
άποψη τα βραβεία που κέρδισε και οι λόγοι που βραβεύτηκε ήταν
αντι-ιρανικοί», τόνισε στο Γερμανικό Πρακτορείο ο ιρανός υπουργός
Πολιτισμού Μοχάμεντ Χοσεϊνί. «Είναι μια προσπάθεια διαστρέβλωσης της
ιστορίας και επιβολής της άποψης των ΗΠΑ», πρόσθεσε.
Η ταινία «Επιχείρηση: Argo» βασίζεται στις εμπειρίες του πρώην πράκτορα
της CIA, Τόνι Μέντεζ, για τη διάσωση έξι αμερικανών διπλωματών από την
Τεχεράνη κατά τη διάρκεια της «κρίσης των ομήρων» στον Ιράν το 1979. Με τον όρο κρίση των ομήρων
γίνεται αναφορά στη διπλωματική κρίση που ξέσπασε μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ
όταν 52 Αμερικανοί κρατήθηκαν όμηροι στην αμερικανική πρεσβεία στην
Τεχεράνη από μια ομάδα ισλαμιστών φοιτητών. Η κρίση διήρκεσε από τις 4
Νοεμβρίου
1979 μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 1981. Αφού απέτυχαν διπλωματικές
προσπάθειες της αμερικανικής κυβέρνησης, επιβλήθηκαν οικονομικές πιέσεις
στο Ιράν, όπως εμπάργκο σε ιρανικά προϊόντα και δέσμευση ιρανικών
καταθέσεων σε αμερικανικές
τράπεζες. Ακολούθησαν απειλές στρατιωτικής επέμβασης και μια αποτυχημένη
μυστική επιχείρηση διάσωσης των ομήρων, γνωστή με την κωδική ονομασία
<< Επιχείρηση Νύχι του Αετού>>
(αγγλ. Operation Eagle Claw), η οποία κατέληξε στο θάνατο οκτώ
αμερικανών στρατιωτών και ενός ιρανού πολίτη. Η κρίση έληξε με τη
διακήρυξη του Αλγερίου
που υπογράφτηκε στις 19 Ιανουαρίου 1981 και η οποία, μεταξύ άλλων,
προέβλεπε πως οι ΗΠΑ δεν θα αναμιγνύονταν στρατιωτικά ή πολιτικά στις
εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν. Η κατάληξη της κρίσης χαρακτηρίστηκε ως
ήττα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ έχοντας αρνητικές επιπτώσεις στην
υποψηφιότητα του τότε προέδρου Τζίμι Κάρτερ. Οδήγησε στη διακοπή των
διπλωματικών σχέσεων μεταξύ Τεχεράνης και
Ουάσιγκτον, σηματοδοτώντας παράλληλα την έναρξη μιας έντονης και μακράς
περιόδου εχθρότητας μεταξύ των δύο χωρών. Η κρίση των ομήρων έλαβε χώρα
σε μια περίοδο πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας που διαδέχτηκε τα
γεγονότα της ιρανικής επανάστασης.
Ως απάντηση, το Ιράν σχεδιάζει μια δική του υπερπαραγωγή με τον τίτλο
«Joint Command» και θέμα τα γεγονότα της περιόδου 1979-80, αλλά και τη
μυστική επιχείρηση που οδήγησε στην φυγάδευση από το Ιράν έξι αμερικανών
διπλωματών.
Για ακόμη μία χρονιά, το Χόλιγουντ και οι άξιοι εκπρόσωποί του αυτή την ώρα ετοιμάζονται για την πιο λαμπερή βραδιά όλου του χρόνου.
Το κόκκινο χαλί έχει στηθεί, οι τουαλέτες είναι έτοιμες για τις σταρ που θέλουν να είναι πιο απαστράπτουσες από ποτέ και τα στοιχήματα δίνουν και παίρνουν για το ποιος θα είναι ο μεγάλος νικητής της βραδιάς. Όπως όλα δείχνουν, η μεγάλη μάχη θα δοθεί ανάμεσα στην ταινία Lincoln και το μεγάλο φετινό outsider, το «Argo» του Μπεν Άφλεκ, ο οποίος ακόμα και αν δεν κερδίσει αγαλματίδιο, θα πρέπει να είναι περήφανος που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Να θυμίσουμε ότι η ταινία που έχει βασιστεί στη ζωή και το έργο του Αμερικανού προέδρου διεκδικεί 12 ολόκληρα αγαλματίδια όμως με τόσο σκληρό αντίπαλο όπως είναι το Argo, δύσκολα θα καταφέρει να τα κατακτήσει όλα. Η πρώτη 'απώλεια' φαίνεται να είναι το Όσκαρ καλύτερης ταινίας που διεκδικεί το δημιούργημα του Μπεν Άφλεκ καθώς σάρωσε τον προάγγελο των βραβείων της Ακαδημίας, τις Χρυσές Σφαίρες! Αξίζει να σημειωθεί ότι αν το Argo καταφέρει να νικήσει τη συγκεκριμένη κατηγορία, θα είναι από τις ελάχιστες ταινίες στην ιστορία των βραβείων που ο σκηνοθέτης τους, ο Μπεν Άφλεκ δεν έχει προταθεί και για Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Τώρα, ως φαβορί για τον Α' Αντρικό ρόλο, είναι ο Daniel Day-Lewis για την ερμηνεία του ως Λίνκολν ενώ για τον Α' γυναικείο ρόλο κονταροχτυπιούνται η Jessica Tsastein και η Jennifer Lawrence. Τέλος για τον Β' γυναικείο ρόλο, φαβορί θεωρείται η Anne Hathaway για την ερμηνεία της στην ταινία «Les Miserables».
Η ταινία ξεκινά με ηχογραφημένα τηλεφωνήματα ανθρώπων από τους πύργους, όπου εγκλωβισμένοι καλούν απεγνωσμένα σε βοήθεια, λίγο πριν αυτοί καταρρεύσουν και παρασύρουν...
στα ερείπιά τους 3000 ανθρώπους.
Στη συνέχεια μας μεταφέρει στο 2003, σε ένα στρατόπεδο σε μια μυστική τοποθεσία όπου κρατείται αιχμάλωτος ο Ammar, ένα μέλος της Αλ Κάιντα. [Για την ιστορία, τον Μάρτιο του 2003 είχε συλληφθεί ο Σεΐχης Μοχάμεντ Χαλίντ- στην ταινία αναφέρεται διαρκώς ως KSM - o οποίος θεωρείτο ο ιθύνων νους πίσω από τις επιθέσεις και ο οποίος αν και είχε βασανιστεί φρικτά δεν είχε αποκαλύψει τίποτα]. Ένας πράκτορας της CIA, o Dan, ξεκινά τα βασανιστήρια, ενώ δίπλα του παρακολουθεί η νεοφερμένη στην υπόθεση πράκτορας Maya. O Dan βασανίζει τον Ammar, η Maya δυσανασχετεί με το θέαμα αλλά σύντομα το ξεπερνά και προσπαθούν να του αποσπάσουν οποιαδήποτε πληροφορία, κάτι που καταφέρνουν αργότερα και τους αποκαλύπτει το όνομα του μεταφορέα μηνυμάτων του Μπιν Λάντεν. Στη διάρκεια της ταινίας θα δούμε πολλών ειδών βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς, εγκλεισμό σε κουτί που με δυσκολία χωράει άνθρωπος διπλωμένος, πνιγμούς, εξευτελισμούς κλπ.
Η Maya θα παρακολουθεί όλα αυτά και θα συμμετέχει στα περισσότερα γιατί έχει απλά έναν και μόνο λόγο ύπαρξης: Να σκοτώσει τον Μπιν Λάντεν. Μονομανής και αντικοινωνική προσπαθεί επί οκτώ χρόνια να ολοκληρώσει την αποστολή της, για την οποία φαίνεται να πιστεύει πως έχει επιλεγεί από κάποια ανώτερη δύναμη. Η Maya ακολουθεί το ίχνος του Ammar με απίστευτη αφοσίωση και ενάντια σε κάθε εντολή προϊσταμένου τους να στραφεί αλλού. Όταν στο τέλος ανακαλύπτει αυτό που πιστεύει πως είναι το κρησφύγετο του Μπιν Λάντεν οργανώνεται η ομάδα επιδρομής από τους Seals με τα γνωστά αποτελέσματα. Η Maya θα είναι αυτή που θα δώσει την τελική επιβεβαίωση πως ο νεκρός είναι πράγματι ο Νο 1 εχθρός της Αμερικής.
Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow Πρωταγωνιστούν: Jessica Chastain, Joel Edgerton, Chris Pratt Κατηγορία: Ιστορική – δραματική - θρίλερ
Η κριτική μου: Ενδιαφέρον στόρυ, ποιοτικές ερμηνείες αλλά δε θα αναλωθώ σε κάτι περισσότερο γιατί η ταινία είναι καθαρά αμερικάνικη με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι υποψηφιότητες για Oscar μου λένε αρκετά αλλά και ταυτόχρονα τίποτα. Καλή παρακολούθηση!
.jpg)
.jpg)
